حرفهاي مگو

جاهليت پيش از اسلام چنين تصويري را از زن ارايه مي‌نمود:

زن يعني ظرفي براي پرورش موجودي (فرزند) که پس از تولد، سودي براي پدر يا مادر داشته باشد.
زن وسيله‌اي است که همانند شتر، اسب، گوسفند و لوازم زندگي به ديگران ارث مي‌رسد.
هديه‌اي زيبا که يا پيشکش بود و يا در جنگ‌ها، جسم و روحش، مباح جنگجويان مي‌‌شد.
کارگر بي‌جيره و مواجبي که به چوپاني و  يا کيسه‌کشي سلاطين زر و زور داده مي‌شد.
ابزاري براي خوشگذراني و هوسراني.
موجودي که به هر نامي خطاب مي‌شد، جز «انسان»!

همه اين مزايا! در صورتي بود که دختري بتواند از سنت «زنده به گوري»، جان سالم به در برد، اما آن روي سکه هم بسيار غمبارتر بود.

«اعراب جاهلي به هنگام وضع حمل گودالي مي‌کندند. زن را بر کنار گودال مي‌نشاندند. اگر فرزند پسر بود، او را نگه مي‌داشتند و اگر دختر بود، او را در گودال انداخته راحتش مي‌کردند. در برخي قبايل نيز رسم بود دختر را تا شش سالگي بزرگ مي‌کردند. آنگاه لباس نو به تنش کرده، مي‌آراستند، به بهانه شوهر دادن سر گودالي حاضر کرده و زير خروارها خاک مدفونش مي‌ساختند. اگر هم زنده مي‌گذاشتند، به بدترين وضع با لباسي ژنده به بيگاري و چوپاني وادارش مي‌کردند». 
البته این وضع تنهااختصاص به اعراب هم نداشت چون دوامپراطوری بزرگ روم و ایران هم باوضعی کمی بهتر از زنده بگور کردن اما همین بلاها را برسر زنان میآوردند .هرچند ایرانیان در مساله استفاده اختصاصی از زن مایملک خود برخلاف دیگران که آنرا جز اموال عام المنفعه میدانستند ازدیگران متمایز بودند.

اما پس از ده‌ها قرن، عده ای دوباره زن به جاهليت اوليه بازگردانیده اند. اين بار البته به جاي لباس‌هاي ژنده، او را به بهترين مدها و لباس‌ها آراسته اند؛ به جاي زنده به گور کردنش، به او نشاط و شادابي دادند. حتي براي چشم و ابرو و کمر و روي او قيمتي تعيين کرده، او را به مزايده گذاشتند واینها همه تازمانی است که اززن به صرف جسیتش ولذات خاصش توجه میشود

کافیست سرکی به سایتها و یاروزنامه های کشور بزنیم و پای ادعای هزاران مدعای حقوق زن و ... .

اما درعمل :

زنان و یا دخترکانی که طعمه هوسبازی گرگانی درلباس میش شده اند . وقتی پای صحبتشان مینشینی همه میگویند شوهرم عاشق من بود - من همه چیزش بودم و قس علی هذا

اما حالا چی

صورتی کبود و بدنی کوفته از کتک کاری و هزاران آزار جسمی دیگر

وای کاش به همین بسنده میشد و شاهد بی وفائی ها و هر روز دنبال هوس بازی جدید این مدعیان دروغین نبودیم و هزاران آسیب روحی و روانی که بر این دخترکان معصوم وارد شده و با هیچ مقیاسی قابل سنجش نمیباشند

اما سئوال اساسی این است :

دربرابر هر چالشی درجامعه باید برنامه های مناسبی تهیه و تدوین کرد . حال ما به عنوان یک کشور اسلامی چه سیاستها وبرنامه هایی برای حمایت اززنان داشته وداریم .

آیا هرروزه میخواهیم شاهد تبلیغات مسمومی باشیم که  دربوق و کرنال کرده و تنها و تنها برای دستیابی راحت تر خود بر شرافت و کرامت و گنج بی پایان این قشرآسیب پذیر هرروزبا برنامه هایی جدید زنان و دخترکان معصوم را درمعرض شدیدترین آسیبها قرار میدهند ؟

کشورهایی رامثال میزنم که اززنان در ارتش ویا مسئولیتهایی این چنینی استفاده میکنند و ازهمان ابتدامعلوم است که چون جوانانشان هیچ گاه حاضربه کشته شدن درراه اهداف سودجویانه سردمداران کثیفشان نیستند به این حربه متوسل شده اند تا جوان بیچاره را به هوس دستیابی بر زنان و دخترکان زیبا به این گونه کارهای خطرناک علاقمند کنند و درعمل میبینیم هیچ گونه معیار و قانون خاصی هم نمیتواند جلوی این گونه تعرضات به حقوق زنان را بگیرد ولو اینکه چندنفری را هم به ظاهر محاکمه و مجازات کنند

و حتی کشور خودمان را که داعیه اسلامی هم داریم مثال میزنم که بدون رده بندی مشاغل خاص  زنان را حتی درمشاغلی به کار میگیرند که به شدت درمعرض آسیب بوده و هیچ گونه چتر حمایتی خاصی هم برای آنان درنظر گرفته نمیشود

ودیگر اینکه مسئولین ما چه برنامه هایی برای مبارزه صحیح و کارآمد با تضعیف حقوق زن درجامعه ما دارند؟ آیا دلمان را تنهاخوش کرده ایم که اگر گرگی درلباس میش شرافت زنی را لکه دارکرد و بعداز سالها برو وبیا درسالنهای طویل و بی منتهای دادگاهها نهایتا حکم اعدامی هم برای این افراد صادر میکنیم . واگر این کافی بود پس چرا باید بااین سرعت شاهد رشد روزافزون تضعیف حقوق زنان درجامعه امان باشیم؟

آیا همینکه قانون وضع کنیم و بگوییم مثلا مردی حق ندارد زن دوم بگیردویا وقتی زنی توسط شوهرش همه نوع آزار واذیت و بلارامتحمل میشود برای اومجوز طلاق صادرمیکنیم کافیست ؟ یا اینکه اگر مسئولین مدعی حقوق زن واقعا دنبال سیاسی کاری و تضمین آرای انتخاباتی خود نیستند باید بابرنامه ریزی صحیح ومناسب بستری فرهنگی و اجتماعی درجامعه ایجاد کند که دیگر کسی تمایلی به این مسائل پیدانکرده و کسی که همسرانتخاب میکندوخانواده تشکیل میدهد و یا حتی آن جوانی که یله و رها درجامعه پرسه میزند هیچ گاه به این فکر هم نکند که قصد آزار واذیت یک خانم راکند آنهم صرفا به خاطر رسیدن به لذتی آنی و یا فروکش کردن عقده های اجتماعی ویاروحی وروانی خود درشرایطی که هیچ دیواری کوتاه تر ازدیوار زن برایش وجودندارد

البته من قبول ندارم که برای بالابردن جایگاه زن درجامعه از نقش مردان کم کنیم اما این هرگز هم نباید به این معنا باشد که روز به روز شاهد کم توجهی بیشتر به حقوق زنان باشیم.

وسئوال آخر اینکه

امروز بحث حقوق زنان تنها و تنها وجهه ای سیاسی پیدا کرده وهرکس میخواهد درانتخابات رای بیشتری آورده ویا جای پای ریاست خود را محکمتر کند جفنگیاتی از خود صادر میکند. مثلا زمانی از طرف دولت اعلام شد زنان حق ورود به ورزشگاهها را دارندحال سئوالم این است که درفرض مذکورعلمای ما هم بالفرض نشستند و حتی مشکلات شرعی اش را حل کردند اما از مسلمات عقلی و عرفی این است که بعداز پایان بازی برخی جوانان که اصلا کنترلی بررفتار خود ندارند و برخی هم ازروی طبع وحشیگری و لذت جویی خود این زنان ودختران را مورد آزار وهتک قرار خواهند داد حال شماکه این قانون را وضع کرده ای چگونه میخواهی درمقابل از تجاوز به حق این زن دفاع کنی؟

ونهایت اینکه تازمانیکه اراده ای جدی و راسخ جهت رسیدگی به امور زنان و جدای از مسائل سیاسی حزبی و گروهی وبراساس واقعیات موجود وجود نداشته باشد حتی هرچیزی که به عنوان حقوق زن هم مطرح میشود نتیجه ای جزبه استثمار کشیدن این جمعیت بزرگ جامعه ما نخواهد داشت